لحظه نویسی‌های من‌

چرا آخر؟

سال هاست اول سلام و دوم هم چرا آخر ندارد که. در زندگی دردهایی است که روح آدم را آهسته و بی صدا می‌خورد و از بین بر می‌دارد. این جا می‌نویسم برای خودم. برای دلم. برای این که شاید فکر می کنم با این کار بهتر می شوم :) شاید هم نشوم. البته شاید هم بشوم. نمی‌دانم و خیلی نمی‌دانم، ولی خیلی بیشتر از آن امید دارم که بدانم . به امید حق